ISANG PIRASO NG PANGAMBA

ano itong sumusurot sa isip?
nang maalimpungatan
ang orasan
sa a las dos ng madaling araw,
gumising na basa ng luha
nang tangkaing itago
sa antok
ang pangamba at takot;
sinisisi ng alalahanin
ang kahinaan ng loob;
kung bakit ngayon pang
umiksi ang kumot
ay saka nagkumahog
na harapin ang mga pagtitiis...

ngayo'y mapang-usig
ang 'sang piraso ng pangamba,
matalim ang sumbat
sa konsensya
hinahabol ng orasan
panghihinayang
sa ngumingising panaginip;
halakhak ng bangungot
sa baluktot na katwirang
dumadagan sa dibdib
muntik nang malunod
sa 'sang basong tubig,
walang binatbat ang kayabangan
sa angas ng nandudurong
pagpanaw...
hindi ka handang mag-isa;
ayaw mong magpaiwan
hindi mo kakayanin
nang walang katuwang...
kung ganun;
kabawasan bang siya
ay samahan?
aanhin pa ang damo
kung patay na ang kabayo?
kung ang iiwanang pasakit
ay magiging latay sa kalabaw...!