Pinaslang ng paghihintay
ang pananabik;
nang kumislot sa sulok
nitong dibdib ang kaba kong
hindi ka na magbabalik,
kaluluwa ay sinaklot
nitong pamimintig,
unti-unting naliligis,
napapaknit
ang damdaming
natuyo na't
naglalangib!
Kumakatas sa utak ko
ang siphayo at pangamba;
nagmamadali ang mga
alalahaning tumutungkab
sa lapida ng mga alaala;
bangungot
ng mga pagpaslang,
palahaw
ng mga kinakatay
at ginigilitan,
singhap
ng mga nilulunod
at ibinabaon ng buhay,
puring winawakawak,
susong nilalaplap,
titing pinipitpit
at kinukuryenteng bayag!
sa hinlog ng katauhan
ay nagkukumahog
ang sundot ng usig
at matinding takot.
Ayaw kong tanggapin
ang maari mong kasapitan,
ayaw kong mabulid
sa punglo ang dalisay mong
mga pangako,
ayaw kong busalan ng tingga
ang payak mong kataga,
ang tapat mong salita
at wagas mong sumpa,
ayaw kong humugot
ng buntong-hininga,
ayaw kong bumagsak
ang mga balikat;
manlupaypay,
maglupasay,
mawalan ng saysay
ang yapos ng pamamaalam,
sapagkat,
ayaw ko!
ayaw kong umukilkil
sa sintido't pagkatao
ang walang katumbas
na panghihinayang!
Ngunit,
katulad ng mga bulaklak
humahalimuyak ang pamumukadkad
ng pagtanggap;
may hikayat ang pag-asa
sa dugong ititigis;
namaalam ka ma't
tuluyang umalis
sugatan ang diwa
na handang magtiis,
namaalam ka ma't
hindi na bumalik
dakila ang buhay
na handang ibuwis;
sapagkat,
nasa isip ang pagtanggap
na ang puso'y hindi sagwil
sa sugpungan ng ating
pangarap!
maluwag nating yayakapin
ang anyaya ng kamatayan
at hagkan ang kalayaan
sa bukang-liwayway!
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento