UBAN

"Papunta ka pa lang, pabalik na ako!"  -  matandang kasabihan


Naroon ka't sapu-sapo
ang iyong baba,
nakatanghod sa ragasa ng wala
nang walang lamang kalsada,
'di malirip ng paningin
ang nakapakong kawalan
nang walang marinig na harutan
ng mga batang nagpapanakbuhan;
at wala ring maulinig
na sala-salabid na parinig
ng mga aleng makakati ang bibig.


Maya-maya'y kumahol ang aso,
nagitla ang pusang nagpapasuso;
kumaripas nang pagtakbo
simbilis nang paglipas
     ng bawat segudo;
ilang libong minuto ba
ang animnapung taon?
bawat gatla sa mukha mo'y
milya-milyang hakbang
     ng pagtawid at pagtahak;
mabibigat ang pasaning
mga nunal sa balikat
na minsang lumabusaw
     sa patda mong utak;
ngunit 'di mo hinabol
ang kamay ng oras,
hindi ka man lang nagmadali,
hindi ka man lang nag-atubili,
nanatili kang kalmado
     katulad ng dagat,
at kahit dinaluhong
     ng haplit ng habagat
ang paglasap sa pait
     ng datnan ng alat
ay patikim sa tamis
     ng munti mong pangarap.


Ilang libong segundo ba
     ang animnapung taon?
balumbon ng ulap
    ang maalong uban
na tumatakip 
     sa papalubog na araw;
sumusungaw sa ngiti
     ang kapayapaan,
sa tahimik na pintig ng puso
at kalmadong liksi ng katawan,
yakap mo ang katatagan;
hindi alintana ang
     nuot ng kirot
sa litid mo't mga tuhod,
walang tigib-halumigmig
     ang wagas mong pag-ibig;
walang pagkakait,
laging handa sa pasakit,
binibigkis ng pagtitiis
     ang labis na hinanakit;
sa gumiray na pagsasama,
sa dumupok na pag-asa.

At ngayon,
larawan ka ng kapanatagan,
animnapung taong singkad
ang hulas at bulas
     ng iyong buhay;
"kakaway kang bumabalik
     habang kami'y paparoon,"
hindi ka man masalubong,
dakila mong alaala
     ang sa ami'y ipabaon.