BIERNES SANTO

makulimlim ang ulap

sa naglipanang tutubing-kalabaw

at ang katanghali’y nilalagnat

sa init ng araw;

habang humahangos ang maghapon

sa pag-usal ng orasyon,

lumalambong ang itim na aninong

nangangadyi sa panahon.

urong na ang dila sa kadarasal

ng mga misteryong

pinagmisteryuhan;

habang mataimtim na nagpakabanal

naghuhugas kamay

            sa mga kasalanan

tapos na ang hirap

ng penetensya

sa pagbabanyuhay sa kinakalbaryong

            krus ng pagkadusta;

muling magbabangon sa pagkatirapa

at papaghilumin ang sinugat-sugatang

            kaluluwa.

ang koronang tinik

na isinuob sa tuklap na anit,

ang latay sa likod ng mga hagupit

wala nang puwang pa upang magtiis

sa pagkataong ginula-gulanit;

‘di lamang katawan

dugong nanuyo na’t niluray na laman

ang ipanunubos

sa niyuka-yukayok na tanan

‘pagkat wala sa krus at sa pagpapako

            ang katubusan

ang mahal na araw ay ipupunyagi

            ng paglaban!

at kung humapon na’t

            sumapit ang a las tres

hindi lang panunubos

            kundi paniningil

ang santong araw ng Biernes!