ANG MAGHINTAY

pinamukadkad ng madaling araw

ang bulaklak ng a las cuatro,
matapos magluksa
nang mahabang panahon
ang pahina ng kalendaryo
nang mawala kang parang bula;
walang anu-ano'y
bigla kang iniluwa
ng nahihintakutang dilim,
pumapaso sa 'king mata
ang 'yung anino,
kasabay ng kabog ng dibdib
naririnig ang bulong at pintig
ng damdaming pinakaba
ng labis na pananabik.

isang linggo, isang buwan, halos taon
nabusalan ang bibig
ng mga balita,
ni walang matang nakakita
o bibig na magnguso
kung saan ka naparoon;
mula noon...
bawat gabi ay malutong
na hagupit nang walang
katiyakang paghihintay,
at ang dilim ay mga piring
sa pag-asa ng diwa kong
nalulumbay...

may ibinubulong ang mga kuliglig
sagitsitang tila sigaw
sa diwa kong namamanhid,
alitaptap sa paningi'y
munting silab sa gunitang
nag-aapoy at himagsik,
mga luha sa mata ko
ay asidong lumulusaw
sa galit at hinanakit.

ang maghintay
ay mistulang kamatayan,
umaasang nariyan ka
ngunit hindi mahawakan,
buti pa ang hanging
minsang magparamdam,
ang tulad mo'y katauhang
nababahaw sa langitngit
ng kawalan...
sumisigaw ngunit dahop
ang dinggin ka't mapakinggan.

ilang beses na bang
sinumbatan ang gabi?
dinuruduro ang mga bituin
sa pag-aalalang tuluyan
kang hindi na makapiling;
at ang iyong pagdating
ay simula lang nang walang
hanggang pamamaalam...
nang walang hanggang paghihintay,
nang walang humpay na pakikihamok
sa mga kulata ng mga
tagulaylay at lungkot.

magdamag kong binabata
ang mga pagbabanta
ng umaalimbukay na amoy
ng dama de noche;
hindi mapipigil ang kamatayan
ngunit hindi nangangahulugang
ito na ang katapusan,
matagal nang pinamamanhid
ng labis na paghihintay
ang iyong pagkawala;
at ang pagsulpot mo
ay katok sa hagok
ng limot kong gunita;
malapit na ang sinasabi
mong paglaya,
malapit na...
dahil sa pagitan
ng mga pinatay at mga naulila
may dayalektikang inuusal
ang pakikibaka!