VERONICA

hindi antak ng sugat
ang magpapakirot sa damdaming
     pinanday ng panahon,
at hindi rin hamog
ang magpapaalsa sa tigang na lupang
     inuhaw ng ambon,
lalong hindi halik
ang magpapaalab sa mga labi kong
     nanlamig sa ngayon;
sa mga sandaling nag-iisa tayo,
dinadama't pinadama
ang tibok ng bawat puso,
ang bulong ng damdamin ay
kapwa natin pinupulso;
sinusukat
tinitimbang ang ligayang
panakaw pa kung matamo.

hindi sugat,
hindi hamog,
hindi halik,
ang magpapahupa sa mga damdaming
     may bugso ng init,
kaluluwa ka ngang 
pinira-piraso ng luha't pag-ibig
muling nabubuo
kung nakahilig ka
     sa tahip ng dibdib;
ikaw'y kaluluwa 
     na pinag-aalab
     sa tamis at pait,
at pinagliliyab
     sa patak ng luha
     at ng panlalamig...

kaluluwa ka ring
     lilikha ng sugat 
     at makapananakit,
na aariin kong
     kirot sa magdamag
     sa aking pag-idlip!