KLASMEYT

gintong alaala
hagikhik na tinig
     ng kamusmusan,
hagalpak ng ating nakaraan
ay bulong sa puso
     at pagbabalik-tanaw.

walang katulad
ang umpisa ng pagkamulat,
sa malabong larawan
     ng pag-ibig
walang kasing tamis
ang gatas sa ating mga labi,
nang pukawin ng kilig
ang bubot nating damdamin,
nang magtama ang paningin,
nang 'di lang miminsang
     tayo ay tuksuhin,
     kulitin,
     asarin,
     buskahin
     ng mga kamag-aral
     at kaklase.

'di maabot ng malay,
hindi natin talos
na sabihin nilang
     tayo raw ay bagay,
tukso itong dumuro sa puso,
birong nanunudyo,
hipo,
     sa hibo ng pikit pang
     kamuwangan.


saan natin ilalagak
ang mga alaala?
nakipagtaguan tayo
sa ating kapalaran,
nagmataga-taya
sa pakikipaghabulan
sa walang katiyakan,
kung ang nagdaan
     ay nagdaan lamang,
hangin kang humilam
sa kisap ng aking mata,
simbilis nang pagkawala
ang iniwang bigat
ang iniwang tatak
sa husto
sa lapat
sa sukat
ng isang damdaming
     kay hirap ipaliwanag.


at ngayong nagkaedad;
hayaang manatiling musmos
     ang ating pananabik,
hayaang manatiling walang muwang
     ang pintig ng dibdib;
manatili tayong mga bata
sa pagtuklas ng sinasabing
     pag-ibig...!
     

PABASA 2011

Hango sa Pasyon ni Mariano Pilapil

(Paghahantad sa mukha ng nag-aastang mga diyos at panginoon)

     O diyos na diyus-diyosan

d'yos na walang pakundangan

diyos na ayaw may kapantay

malupit lubhang magulang
bakit kami'y kinukulam?

    kami'y anak na tibobos

nakasadlak sa busabos

kahirapang 'di matapos

bakit kami'y nakangudngod

sa asal mo na balakyot?

     tirik na ang aming mata

sa gutom at penetensya

ano't kami'y ginigisa

sa sarili naming taba

walang puso na maawa?

     daming birheng matimtimang

itinulak sa putikan 

kinalakal ang katawan

sa labis na kahirapan

hubo't hubad pinagsayaw.

     nganinganing binuyangyang

ang angkin n'yang kapurihan

kung may pera'y matitikman

ulaulin ang katawan

sa maghapon, gabi't araw.

     pinuhunan ang alindog

nang sikmura ay mabusog

puri't dangal ay nalagot

bakit iyong niloloob

diyos kunong mapag-imbot.

     daming niño na anak mo

ang laman ng bawat kanto

sumisinghot ng kung ano

nagdudurog, naglalango

'di naantig ang puso mo.

     natitiis na pagmasdan

ang patpatin na katawan

kapag tiyan ang kumalam

kakalkalin basurahan

"pagpag" ang s'yang lalantakan.

      anong pusong 'di kikirot

sa katawang namaluktot

kung ang lamig ay nanuot

kinaligkig, nilamuyot
dyaryo't karton itong kumot.

     ano't iyong tinitiis

na sa dusa ay ibulid

anghel silang mulang langit

pagdurusa at pasakit

ito baga'y iyong ibig.

     walang inang nag-aruga

walang amang kumalinga

walang puso na naawa

kapalara'y nakasangla

sa limos at alimura

     diyos ka nga bang talaga

balatkayong doble-kara

sa harapan ay maganda

ngunit kung tumalikod na

may buntot na't may sungay pa.

     nuknukan ka ng talino

manggagantso't lubhang tuso

sambayana'y ginagago

ilan na ang inulol mo

ibinulid sa impiyerno.

      ilang Joseng magsasaka?

ilang Pedrong manggagawa?

hanggang ngayon ay timawa

silang bumuhay sa madla

ang 'sang kahig, isang tuka.

     ilang ektaryang sakahan

sapilitan na kinamkam

magsasaka'y inagawan

kapirasong matatamnan

na kanilang kabuhayan.

     diyos ka ngang matalino

dakila kang manloloko

kamangmanga'y inabuso

nilunod mo sa pangako

ng repormang pang-agraryo.

     ang sumpa mo'y hindi tapat

reporma mo'y pawang huwad

tuso ka nga't mapagpanggap

gagawin ang lahat-lahat

nang gusto mo ay matupad.

     kaya mo ngang magpapatay

kung sinuman ang sumuway

binabaon mo nang buhay

kung wala na at kinatay

sino pa ngang magsasaysay?

     ilang ama ang nawala

ilang ina ang lumuha

ilang anak, naulila

ilang bubong dugo kaya

ang ititigis sa lupa.

     o, diyos kang palamara

ganid pa at mandaraya

tubo mo ay laksa-laksa

pupugtuin ang hininga

ni Ka Pedrong manggagawa.

     bali na nga ang gulugod

nangalirang pa ang tuhod

sa maghapon na pagkayod

ang lakas ay nilalabnot

nitong diyos na sumakyod.

     hindi ka n'ya tinantanan

hindi ka n'ya tinigilan

parang walang kapaguran

nang ikaw na ay suwelduhan

kulang pa ang kabayaran.

      ito ba ay makatao

diyos kunong abusado

'di magdagdag ng umento

para-parang inabuso

humihingal na kabayo.

     ang ngiti mo'y ngiting aso

kumakamal ka ng tubo

habang subsob si Ka Pedro

labis-labis ang trabaho

utang nama'y lampas-ulo.

     araw-araw ang hinaing

pa'no nila titiisin

ang pataas na bilihin

kung saan hahagilapin

ang kaunting makakain.

     sadsad na sa kahirapan

ang mahal kong Inang Bayan

ano't hindi tinigilan

dinayukdok, nilantakan

ang iwi mong kayamanan.

     naghasik ka ng panganib

takot, lagim na malupit

diyos kang puso ay bulisik

pinanawan ka ng bait

sa asal mong anong bagsik.

     tinanggal ang karapatan

ang bibig ay binusalan

pinadukot ang sinuman

na nag-astang nagmatapang

pihong sila'y papapatay.

     'wag magsabi ng totoo

matuto kang magsikreto

itikom mo ang bibig mo

kung 'di ka makalaboso

sasambulat ang utak mo.

     pinanahan ng ligalig

ang bayan kong iniibig

bayag dito'y pinipitpit

ang leeg ay ginigilit

masisira ang 'yong bait.

     hindi kayang ilarawan

ng payak na katinuan

ang sanlaksang kabalbalan

doon, dito ang nakawan

eskandalo'y nariyan lamang.

     kaya ngayon sabihin mo

diyos ka nga bang totoo

sumpain ka ng anito

laplapin ang katawan mo
at tigpasin pati ulo.

     ang ulo ko'y naturete

parang manok nangupete

nag-ahit na ng bigote

nawalan pa rin ng silbi

ang singit ko'y nangangati.

     hindi dapat ipagpuri

ang linsil mong mga gawi

ang dami mong inaapi

magtika ka at maglimi

buong puso na magsisi.

     huwag mo nang hintayin pa

sumambulat at mag-alsa

ang galit ng mga masa

'pag sila na ang nagtakda

wala ka nang magagawa.

     ang lahat nang kalupitan

ay dapat mong pagbayaran

ayon sa hatol ng tanan

isasakdal, huhusgahan

ayon sa 'yong kasalanan.

     kaya nga at ngayon pa lang

tanggapin na'ng kasalanan

kapag ikaw'y hinusgahan

karakarang matitikman

balikwas ng sambayanan.

    at hindi mo malilirip

ganting-balik na malupit

ang lupa sampu ng langit

dadaigin ang haginit

ng lintik na nagngangalit.

    kaya ikaw na ulupong

nag-aastang panginoon

dinggin ang aral ng Pasyon

kapag masa ay ginutom

kolektibong magbabangon!

***wakas***

VERONICA

hindi antak ng sugat
ang magpapakirot sa damdaming
     pinanday ng panahon,
at hindi rin hamog
ang magpapaalsa sa tigang na lupang
     inuhaw ng ambon,
lalong hindi halik
ang magpapaalab sa mga labi kong
     nanlamig sa ngayon;
sa mga sandaling nag-iisa tayo,
dinadama't pinadama
ang tibok ng bawat puso,
ang bulong ng damdamin ay
kapwa natin pinupulso;
sinusukat
tinitimbang ang ligayang
panakaw pa kung matamo.

hindi sugat,
hindi hamog,
hindi halik,
ang magpapahupa sa mga damdaming
     may bugso ng init,
kaluluwa ka ngang 
pinira-piraso ng luha't pag-ibig
muling nabubuo
kung nakahilig ka
     sa tahip ng dibdib;
ikaw'y kaluluwa 
     na pinag-aalab
     sa tamis at pait,
at pinagliliyab
     sa patak ng luha
     at ng panlalamig...

kaluluwa ka ring
     lilikha ng sugat 
     at makapananakit,
na aariin kong
     kirot sa magdamag
     sa aking pag-idlip!

TEYBOL # 2

ang batid ko'y isa lamang
na hindi ko matanggihan
ang sandaling hanapin ka't
     mapagmasdan
at igugol ang oras ko sa inuman...

walang panghihinayang
walang pagsisisi
walang kontrol ang sariling
sa iyo'y nahirati;
gustuhin ka'y gusto ko rin
ibigin ka'y isang sampal sa akin!
"kung bakit?" ay 'di ko masabi
may kaba pa ang dibdib ko
na hindi ko mapagwari.

sa tingin ko'y masarap kang mahalin
ang tingin ko'y masarap kang maglambing
kung sa pag-ibig mauuwi
ang espesyal na pagtingin
sa tingin ko'y kapwa tayong
may damdaming paluluhain.

ito'y isang pagtatapat
nang gaya ko sa gaya mong
     kumiliti sa ulirat;
wala akong ibang hangad
walang halong pagpapanggap;
kung ang hapdi ng nagdaa'y
naro'n pa rin sa hinagap
hayaan mong 
gamutin ko, gamutin mo 
ang naknak ng ating sugat!

TEYBOL #1

hindi ko malaman
     kung sino ka?
kung kita'y pagmasdan
hindi ko matingkala
ang iyong pagkatao;
sa kaanyuan mong
binalutan ng kahiwagaan
kung kita'y titigan
ninanasa-nasa kong makaulayaw,
     mapanaginipan.

ang sulyap mo'y
     isang katanungan;
kung ang mga mata'y
magkadaupang-palad
at ang mga titig ay magkawing
    sa isang panig,
hinahanap ko ang bagay
sa likod ng iyong pag-iisip;
mga ngiting hindi mamagkano
pumipingkaw sa kaluluwa ko,
manipis mong labi'y
humahaplos sa aking kaakuhan
at kung ako'y iyong titigan
ng mga ngiting may kaaskaran
maniwala't dili'y
"pinitik-pitik" ang aking
     katauhan!

KATEYBOL

siniil ng halik
ang araw na itong
tigib ng himutok;
at gumanti akong
walang alinlangan
sa 'king niloloob,
natunaw sa titig
ang aking damdaming
nag-aalimpuyos
ang bawat yakap mo'y
simula ng aking
saya't pagkalimot.


ito ang sandali
     ng pagsisimula
ng bagong pag-irog
kakanlong sa titig
yakap at halik mo
ang dusta kong loob...

SA UNANG PAGTATAGPO

sa unang pagtatagpo;
tiningnan lang kitang
'di man lamang sinipat
ang 'yong pagkatao;
gaya ng awiting kinapa ang tono
sa kuwerdas ng gitarang nagsisintonado,
sa panginginig ng daliri kong
     namamasma na,
ang katauhan mo'y pilit kong tinipa.

ikaw nga ang mali kong
     akalang ikaw;
tingin ko'y mahirap kang
     panimbangan
sukat na ikaw'y pangilagan
nang 'di na muling maramdaman
ang antak ng pagsesentemiento't
     kahangalan;
tatapatin kita.
kita'y aking minamasdan
hindi lang sa balintataw
ng aking panagimpan;
pagkat ang totoo
dapat lang mabatid mo
nakikita kitang nakikinita kong
tayong dalawa'y magtatagpo.

at 'eto tayo ngayon,
nagpalagayang loob
kung ihilig mo ang 'yong ulo
sa aking balikat,
at ang palad ko'y madarang
sa init ng 'yong palad;
aling puso ang hindi huhulagpos,
     di magwawala
sa gaya mong nabilanggo na
sa kandungan ng iba!


kung sabagay
ang pagtatagpo natin
ay gaya ng pagkatisod sa usling
bato ng pagkakataon;
sa aki'y pangungulila ang lumambong
sa iyo'y bunga lamang ng ilusyon;
at ang panghihinayang
kung maramdaman man
ay huhupa rin at kakalma
kung kapwa natin gagap
ang salitaan ng ating mga mata.


itinuring akong kaibigan,
'yan ay gusto ko;
at sana'y gustuhin mo rin
ayon sa niloloob mo...
sapagkat,
'yan ang dapat...
kung AKO ay AKO 
na iyong tinanggap;
asahan mo;
ituturing kitang 
     espesyal sa lahat!