ANG MAGHINTAY

pinamukadkad ng madaling araw

ang bulaklak ng a las cuatro,
matapos magluksa
nang mahabang panahon
ang pahina ng kalendaryo
nang mawala kang parang bula;
walang anu-ano'y
bigla kang iniluwa
ng nahihintakutang dilim,
pumapaso sa 'king mata
ang 'yung anino,
kasabay ng kabog ng dibdib
naririnig ang bulong at pintig
ng damdaming pinakaba
ng labis na pananabik.

isang linggo, isang buwan, halos taon
nabusalan ang bibig
ng mga balita,
ni walang matang nakakita
o bibig na magnguso
kung saan ka naparoon;
mula noon...
bawat gabi ay malutong
na hagupit nang walang
katiyakang paghihintay,
at ang dilim ay mga piring
sa pag-asa ng diwa kong
nalulumbay...

may ibinubulong ang mga kuliglig
sagitsitang tila sigaw
sa diwa kong namamanhid,
alitaptap sa paningi'y
munting silab sa gunitang
nag-aapoy at himagsik,
mga luha sa mata ko
ay asidong lumulusaw
sa galit at hinanakit.

ang maghintay
ay mistulang kamatayan,
umaasang nariyan ka
ngunit hindi mahawakan,
buti pa ang hanging
minsang magparamdam,
ang tulad mo'y katauhang
nababahaw sa langitngit
ng kawalan...
sumisigaw ngunit dahop
ang dinggin ka't mapakinggan.

ilang beses na bang
sinumbatan ang gabi?
dinuruduro ang mga bituin
sa pag-aalalang tuluyan
kang hindi na makapiling;
at ang iyong pagdating
ay simula lang nang walang
hanggang pamamaalam...
nang walang hanggang paghihintay,
nang walang humpay na pakikihamok
sa mga kulata ng mga
tagulaylay at lungkot.

magdamag kong binabata
ang mga pagbabanta
ng umaalimbukay na amoy
ng dama de noche;
hindi mapipigil ang kamatayan
ngunit hindi nangangahulugang
ito na ang katapusan,
matagal nang pinamamanhid
ng labis na paghihintay
ang iyong pagkawala;
at ang pagsulpot mo
ay katok sa hagok
ng limot kong gunita;
malapit na ang sinasabi
mong paglaya,
malapit na...
dahil sa pagitan
ng mga pinatay at mga naulila
may dayalektikang inuusal
ang pakikibaka!

ANG DAPAT...

Dapat…

     ang tula

     kapag bumabanat,

talinghaga’y hindi laging

     gomang binabatak;

o lotion

     na pampahid sa balat,

hindi laging banayad;

dapat sumusugat,

dapat tumatarak!

ang tula

kapag magmumulat;

ang dapat

     sa salita’y

     may bayag,

hindi titi

     na titigas-tigas

o lampang salitang

     nag-aangas-angas!

hindi kinakapon

     ng ilusyon

o dilang salitang

     humihimod-puson;

dahil ang tula’y

pagsasalsal ng prinsipyo;

at bawat makata’y

tingarong tarugo!

     umuulos tayo’t

     bumabayo…

upang magbuntis

     ng pagbabago!

DAHIL WALA NANG IBA...

Dahil walang iba,

anong mahihita

ng katawang

butas ang sikmura

dinurog ang buto

pinulbos ang puso

dinikdik ang utak…

tayong umusal sa langit

    ng dasal at mga dalit

nagtiis ng hinanakit

    pinagkaitan ng pag-ibig

ibinulid sa pasakit;

silang walang masilungan,

silang yagit sa lansangan,

silang mga ninakawan;

     ng ari-arian

     ng karapatan

     ng puri

     ng buhay 

     ng pagkatao

tayong mga inabuso,

tayong mga inapi,

tayong mga mahihina;

     kaya sinasaktan

     tinatakot

     dinudukot

     pinapatay

     nililibing nang buhay

     ginagahasa!

    

dahil wala nang iba

dapat nga lamang

     busalan na ang konsensya,

piringan ang budhi

bulagin ang mata ng kaluluwa,

upang ‘di na maawa

nang ‘di na masawata

ang apoy ng nag-aalimpuyos

     na damdamin.

dahil wala na ngang iba;

dahil wala nang iba!

kolektibo nang magpasya,

bukas ang paanyaya…

halika,

sumama,

makibaka!

tayo nang mag-alsa!

KUPASING MAONG

nagninisnis na
ang pantalong maong
na hinabi ni Ka Gusting
magsasastre;
tatlong taong hinubad-sinuot,
hinarabas nang walang takot
sa paglalagalag sa naghihimulmol
na panahon;
gapok na ang liston,
gatlang pinalalim
ng pagkakataon...

tastas na ang laylayan,
ang sinulid ay nasnas na
sa kapangahasan;
sa pagliliwaliw sa kung saan,
sa pag-iwas sa kalakaran,
sa pagtutop sa lipunan,
tahi-tahing kaisipang
dumupok sa karanasan.

wala nang tingkad ang kulay,
pinangupas ng kabalintunaan
sa buhay;
tahing doble-pasada
unti-unting nagugutay,
ang tahi sa sinturera
unti-unting naluluray;
ni sa pangungupas
ay 'di na makilala ang tatak
ng pagkakakilanlang eteketa!

kupas na nga ang maong
na hinabi ni Ka Gusting;
gaya nang pangungupas
ng aking pagkatao;

ng kinamulatan at kinalakihan,ng takbo ng isipan,

ng likaw ng bituka
at kulay ng hasang...

natatakot akong bukas makalawa
na ang sarili ko ay 'di ko na makilala!

ULUPONG

"be wise like a serpent" - Jesus Christ

Hindi ngingiti
     ang mga anghel
o hahalakhak si satanas
     sa pagtuklaw ng ahas
     sa aking braso;
mapanlinlang  ang talino!
lason itong
     namintog sa sugat
     dumuro sa utak,
kamandag sa dugo
     sumupil sa puso!
'sing talim ng dunong
     tuklaw ng ulupong;
sagitsit ng lason
     ay pumapatay,
     dumudurog
     sa moog at tugatog
     ng kamangmangan!


may dangal ba
     ang baluktot na katwiran?
pitpitin ang dila
     ng nagdilang anghel,
gumanti ng halik
     sa halik ni hudas,
saksakin sa likod
     ang mapagkanulo,
dukutin ang mata
     ng linsil at tuso!


anong dignidad
     ang hindi mabalaho
kung ang utak 
     ay nasa tiyan
at ang bibig ay nasa bulsa!
tapalan ng kuwarta
mata ng hustisya;
tansong katotohanan,
tubog sa gintong
     mapusyaw ang kinang;
hilaw na sinaing,
     nilutong katarungang
     kinulang sa inin!

hindi matutuwa
     ang mga santo,
lalong hindi hahagalpak
     ang mga diyablo!
sa tuklaw ng ahas
     sa aking braso;
oras na magdeliryo
ang talino'y hahanapin
sa dulo ng gatilyo!

SINO'NG SUNOD?

lumukob ang hamog

     sa paligid

nang tumahan ang ambon

     sa 'sang hapon

     ng a kuwatro ng nobyembre;

magdamag ding

     lumuha ang langit

ngunit 'di nagsungit

     ni walang haginit

     ang kalmadong simoy ng hangin.

payapang humalik

     ang mga patak

     sa pisngi ng lupa,

lumabi ang basa

     sa makating talampakan;

nuot sa kalamnan

guhit sa kaibuturan

nangaligkig

nagpanginig

nagpatayo ng buhok

     sa bumbunan.

ngayon,

     lukob ng hamog

     ang paparating na hapon;

ano ang naghihintay sa gabi?

nilulumot ang mata

ng gitla at takot,

ng alingawngaw at putok,

ng balang bumutas sa bungo

     nagpasambulat sa utak!

dahas ang landas

     ng magdamag!

kumukurap ang dagitab

     sa kagyat na pagpatay,

sa 'sang saglit

     na pagpaslang!

namimilog ang buwan

sa karahasan,

sa kabaliwan,

sa kahangalan

     ng nag-aastang harungas!

mga balakyot na anino

isinusuka ng dilim

     ang iyong lagim,

kasing tabang

     ng pananambang

     ang lasa ng ulan;

lagitik ng gatilyo

     ang lagutok

     ng binaling prinsipyo!

bang! bang! bang!

bumulagta kang naghingalo,

     butas ang sintido

     bala ang patong

         sa iyong ulo!

SA PAGPULA NG GUMAMELA

Sa pagpula
     ng mga gumamela
mamumukadkad
     sa buhaghag na lupa
nipot na binhi
     ng paglaya,
binungkal sa pawis
     at dugo
tundos sa kaluluwa't puso
butil ng banyuhay
     at pagbabagong anyo,
titindig tayong 
     'di na dungo
wala nang krus
     na pinapasan
wala nang alinlangan
     sa payapang pagtitig
     sa kalawakan
walang panunumbat
     pamimilog ng buwan
at kutitap ng bituin
     sa kalangitan;
luhang pumapatak
     ang buhos ng ulan
sa mukhang kulapol
     ng amoy at sangsang
ng dugong nanuyo
     sa biyak na bungo
sa puyo
     ng mga tiklop na kamao
iigkas
     pag-aalimpuyo
ng hindi masawatang
     damdamin
upang diligin
     tigisin
     ligisin
     katasin
ang katawang   
     magiging pataba
sa matagal nang
     nauuhaw na lupa!

'sing tingkad ng dugo
ang pamumula
     ng mga gumamela!