"BATAK"

Gumugulong

     ang bato,

dinarang 

     sa apoy,

kumulo,

nalusaw,

natunaw

     na parang

     likido;

gumuhit

     ang bato,

nagkanal

     sa poyl,

umusok,

parang asupre

     ngunit walang

     amoy,

hininga'y

     hinugot

sinipsip

     ang usok;

dumaloy

     ang usok 

     sa tuter;

lumagos

     sa bibig,

ninamnam,

sumigid

     sa utak

kasabay

     ng isang

     mahinang

     anas;

solb!

RM. 219

Muli't muling mananariwa

     ang mga alaala,

sa silid na itong

naging piping-saksi

sa ating pag-iisa;

sandaling ninakaw

     ang bugso ng bawat

     mga buntong-hininga,

sinalo ng singhap

ang ulos ng ating

     mga nasa't pita...

hangga't maaari'y

     ayaw mo nang matapos

     ang gabi;

at walang magawa kundi

siilin ko ng pamamaalam

     ang'yung mga labi;

niyakap mo ako

sabay ng pagluha't

madamdaming hikbi

at nagpaubaya sa 

     lamig at init

     ng ating pagkasi!

luhaan ang silid

     nang kita'y iwanan,

sa akin pa kaya'y

may ngiting susungaw 

     ang kinabukasan...?

VIDEOKE BAR

lagalag ang ligaya

     sa mundo;

at ang gabi'y binabalot

     ng misteryo,

kaluluwang nagtampisaw

     sa saya...

puti ang bula ng serbesa

itim ang kulay ng umaga!

nagsayaw ang mga kalapati,

naglaway ang mga buwitre!

nakiharot sa pag-indak

     sa alindog ng gabi,

nakitawa sa halakhak

     ng magdamag;

habang binabata 

     ang pait ng luha

     ng sanlaksang paghihirap!

KUNG WALA LANG

Kung wala ‘lang

‘di na sana binasag

     ang katahimikan;

tinikom ang bibig,

sinupil ang puso

     nang ‘di nanghinayang;

huli na ang lahat,

at ‘di rin maampat

ang tarak ng sugat

     ng ginawang pagtatapat!

Kung wala ‘lang,

huwag isisi sa panahon

kung bakit ngayon lang

     ‘di ikinubli ang hinahon;

minsan ka ring lumigaya,

at di rin miminsang

     hindi mo pinansin

     akong umaasa…

ano pa ang saysay

ng katagang “sana”?

wala na…

wala na…

ikaw na nariyan

at akong narito;

pinaglayo…

lumayo…

palayo nang palayo…

na kailan man

     ay ‘di na magtatagpo;

bakit ‘di mo maitago?

na kung wala na

kung wala man,

kung wala ‘lang,

bakit ngayon

      ka nasasaktan?

ANG MAGHINTAY

pinamukadkad ng madaling araw

ang bulaklak ng a las cuatro,
matapos magluksa
nang mahabang panahon
ang pahina ng kalendaryo
nang mawala kang parang bula;
walang anu-ano'y
bigla kang iniluwa
ng nahihintakutang dilim,
pumapaso sa 'king mata
ang 'yung anino,
kasabay ng kabog ng dibdib
naririnig ang bulong at pintig
ng damdaming pinakaba
ng labis na pananabik.

isang linggo, isang buwan, halos taon
nabusalan ang bibig
ng mga balita,
ni walang matang nakakita
o bibig na magnguso
kung saan ka naparoon;
mula noon...
bawat gabi ay malutong
na hagupit nang walang
katiyakang paghihintay,
at ang dilim ay mga piring
sa pag-asa ng diwa kong
nalulumbay...

may ibinubulong ang mga kuliglig
sagitsitang tila sigaw
sa diwa kong namamanhid,
alitaptap sa paningi'y
munting silab sa gunitang
nag-aapoy at himagsik,
mga luha sa mata ko
ay asidong lumulusaw
sa galit at hinanakit.

ang maghintay
ay mistulang kamatayan,
umaasang nariyan ka
ngunit hindi mahawakan,
buti pa ang hanging
minsang magparamdam,
ang tulad mo'y katauhang
nababahaw sa langitngit
ng kawalan...
sumisigaw ngunit dahop
ang dinggin ka't mapakinggan.

ilang beses na bang
sinumbatan ang gabi?
dinuruduro ang mga bituin
sa pag-aalalang tuluyan
kang hindi na makapiling;
at ang iyong pagdating
ay simula lang nang walang
hanggang pamamaalam...
nang walang hanggang paghihintay,
nang walang humpay na pakikihamok
sa mga kulata ng mga
tagulaylay at lungkot.

magdamag kong binabata
ang mga pagbabanta
ng umaalimbukay na amoy
ng dama de noche;
hindi mapipigil ang kamatayan
ngunit hindi nangangahulugang
ito na ang katapusan,
matagal nang pinamamanhid
ng labis na paghihintay
ang iyong pagkawala;
at ang pagsulpot mo
ay katok sa hagok
ng limot kong gunita;
malapit na ang sinasabi
mong paglaya,
malapit na...
dahil sa pagitan
ng mga pinatay at mga naulila
may dayalektikang inuusal
ang pakikibaka!

ANG DAPAT...

Dapat…

     ang tula

     kapag bumabanat,

talinghaga’y hindi laging

     gomang binabatak;

o lotion

     na pampahid sa balat,

hindi laging banayad;

dapat sumusugat,

dapat tumatarak!

ang tula

kapag magmumulat;

ang dapat

     sa salita’y

     may bayag,

hindi titi

     na titigas-tigas

o lampang salitang

     nag-aangas-angas!

hindi kinakapon

     ng ilusyon

o dilang salitang

     humihimod-puson;

dahil ang tula’y

pagsasalsal ng prinsipyo;

at bawat makata’y

tingarong tarugo!

     umuulos tayo’t

     bumabayo…

upang magbuntis

     ng pagbabago!

DAHIL WALA NANG IBA...

Dahil walang iba,

anong mahihita

ng katawang

butas ang sikmura

dinurog ang buto

pinulbos ang puso

dinikdik ang utak…

tayong umusal sa langit

    ng dasal at mga dalit

nagtiis ng hinanakit

    pinagkaitan ng pag-ibig

ibinulid sa pasakit;

silang walang masilungan,

silang yagit sa lansangan,

silang mga ninakawan;

     ng ari-arian

     ng karapatan

     ng puri

     ng buhay 

     ng pagkatao

tayong mga inabuso,

tayong mga inapi,

tayong mga mahihina;

     kaya sinasaktan

     tinatakot

     dinudukot

     pinapatay

     nililibing nang buhay

     ginagahasa!

    

dahil wala nang iba

dapat nga lamang

     busalan na ang konsensya,

piringan ang budhi

bulagin ang mata ng kaluluwa,

upang ‘di na maawa

nang ‘di na masawata

ang apoy ng nag-aalimpuyos

     na damdamin.

dahil wala na ngang iba;

dahil wala nang iba!

kolektibo nang magpasya,

bukas ang paanyaya…

halika,

sumama,

makibaka!

tayo nang mag-alsa!